الهی! رجب گذشت و ما از خود نگذشتیم. الهی تو از ما بگذر.

كتاب «هم روزنامه هم كلوچه» اثر مريم هاشم‌پور از كتاب‌هاي طرح كتاب‌خوان ماه ارديبهشت، در  بخش كودك كتابخانه عمومي شهداي گمنام جوكار ، با حضور جمعي از اعضاي كودك معرفي و شعرخواني شد.

در اين برنامه مريم تركستاني ازاعضاي كودك كتابخانه ، به معرفي اين كتاب پرداختند و بخشهايي از آن را براي دوستان هم سن و سالشان  قرائت كردند.
لازم به ذكر است بخشي ازكتاب‌هاي طرح کتاب ماه هر ماه در اين كتابخانه معرفي  ميشود و به امانت مي رود

  کتاب «خدا می‌خواست زنده بمانی» اثر فاطمه غفاری,

و کتاب مطلع مهر نوشته امیرحسین بانکی فرد

از مجموعه کتابهای کتاب ماه (فروردین ) در حلقه مطالعاتی صالحین کتابخانه عمومی شهدای گمنام جوکار با حضور خواهران حلقه صالحین پایگاه مهدیه جوکار معرفی و بررسی شد.

این کتابچه کوچک که حاصل یکی از سخنرانی های  استاد اصغر طاهرزاده است  کتابی کوتاه  و موجز و حاوی نکاتی برای استفاده ی بهتر از این ماه پربرکت می باشد. مولف این کتاب کوشیده تا  نکاتی را از روایات و  علمای ربانی بیاورد تا جایگاه توجه به ماه رجب را در سعادت  دنیوی و اخروی واضح کند و به فراخور اعمالی را نیز ذکر و توضیح داده است.

برخی عناوین این کتاب:

شرح کوتاه حدیث معروف به حدیث فرشته داعی، ماه رجب ماه امنیت از غضب الهی، اعمالی سادهو برکاتی بزرگ، سلوک بی س و صدا ، راه بدست آوردن توفیق انجام اعمال این ماه ...

کتابچه «ماه رجب، ماه یگانگی با خدا»؛ سخنرانی استاد طاهرزاده در جمع افرادی است که مایل بودند با آگاهی بیشتر نسبت به مقام ماه رجب و آداب و اذکار آن نهایت استفاده را از این ماه عظیم الهی ببرند.

در این بحث سعی شده ابتدا جایگاه ماه رجب در متون روایی، خوب تبیین شود و سپس جایگاه اذکار و اعمال این ماه در سلوک یک انسان سالک مشخص گردد، تا مؤمنین دانسته و آگاهانه نسبت به آن اعمال برخورد کنند و صرفاً مشغول آداب قالبی آن ماه نگردند...

همزمان با پایان سال 94 فعالیتهای برجسته ی کتابخانه ی شهدای گمنام جوکار در قالب تصویر به نمایش گذاشته شد

 «کشتی پهلو گرفته» سیدمهدی شجاعی

«کشتی پهلو گرفته» نوشته سیدمهدی شجاعی از جمله نخستین آثار آیینی است که با روایتی متفاوت مروری بر زندگی حضرت فاطمه سلام علیها دارد، این اثر به اندازه ای در خلق داستان موفق بوده که با گذشت چندین و چند سال از خلق آن هنوز اثری در خور و شان مقام فاطمه سلام علیها در ادبیات داستانی ایران نوشته نشده است؛ این اثر از سوی انتشارات نیستان منتشر شده و تاکنون به چاپ چهلم رسیده است.

 متن حاضر فصل آخر اثر فاخر او، یعنی کتاب «کشتی پهلو گرفته» است.


فرشتگان بال در بال پرواز می‌کردند و فرود می‌آمدند، آنچنان که آسمان را به تمامى می‌پوشاندند.

دو فرشته پیش روى آنها بودند که طلایه‌دارشان به نظر می‌آمدند.

آمدند، سلام کردند و مرا در هودج بال‌هاى خود به آسمان بردند، ناگهان بوى بهشت به مشامم رسید و بعد باغها و بوستانها و جویبارها، چشمم را خیره کردند.

حوریه‌ها صف در صف ایستاده بودند و ورود مرا انتظار می‌کشیدند.

اول خنده‌اى بسان واشدن گلى و بعد همه با هم گفتند:

ــ خوش آمدى اى مقصود خلقت بهشت و اى فرزند مخاطب "لولاک لما خلقت الافلاک".

ملائکه باز هم مرا بالاتر بردند. قصرهاى بی‌انتها، حله‌هاى بی‌همانند، زیورهاى بی‌نظیر.

آنچه چشم از حیرت خیره و دهان از تعجب گشاده می‌ماند.

و بعد نهرآبى سفیدتر از شیر، خوشبوتر از مشک.

و بعد قصرى. و چه قصرى!

گفتم:

ــ اینجا کجاست؟ این چیست؟ از آن کیست؟

گفتند:

ــ اینجا فردوس اعلى است، برترین مرتبه بهشت. منزل و مسکن پدر تو و پیامبران همراه او و هر که خدا با اوست. و این نهر، کوثر است.

قصر انگار از دُرّ سفید بود و پدر بر سریرى تکیه زده بود.

مرا که دید، از جا برخاست، در آغوشم گرفت، به سینه‌اش چسباند و میان دو چشمم را بوسه زد، به من گفت:

ــ اینجا جایگاه تو، شوى تو و فرزندان و دوستداران توست. بیا دخترم که سخت مشتاق توام. من گفتم:

ــ بابا! بابا جان! من مشتاق‌ترم به تو. من در آتش اشتیاق تو می‌سوزم.

زنده شدم وقتى که باز ـ اگرچه در خواب ـ پیامبر را، پدر را صدا کردم و صداى او را شنیدم. یادم آمد که این افتخار، تنها از آن من است که می‌توانم او را بی‌هیچ کنیه و لقب، بابا صدا کنم. وقتى آن آیه نازل شد که:
لا تَجْعَلُوا دُعاءَ الرَّسُولِ بَیْنَکُمْ کَدُعاءِ بَعْضُکُمْ بَعْضا..."

من پدر را پیامبر و رسول الله صدا کردم و او دستى از سر مهر بر سرم کشید و گفت:

ــ این آیه براى دیگران است فاطمه جان. تو مرا همان بابا صدا کن. تو به من بابا بگو. بابا گفتن تو قلب مرا زنده‌تر می‌کند و خدا را خشنودتر.

شاید او هم می‌دانست که چه لطفى دارد براى من، پیامبر با آن عظمت را بابا صدا کردن.

پدر گفت که همین امشب میهمان او خواهم بود.

اکنون على جان! اى شوى همیشه وفادارم! اى همسر هماره مهربانم! من عازمم. بر من مسلّم است که از امشب میهمان پدرم و خداى او خواهم بود.

گریزانم از این دنیاى پربلا و سراسر مشتاقم به خانه بقا. تنها دل نگرانی‌ام براى رفتن، تویى و فرزندانم. شما تنها پیوند میان من و این دنیائید که کار رفتن را سخت می‌کنید اما دلخوشم به اینکه شما هم آخرتى هستید، مال آنجائید. شما جسمتان در اینجاست. دیدار با شما از آنجا و در آنجا آسان‌تر است